„Okej, tym razem chyba im się chciało”. I to jest chyba największy komplement, jaki można dziś wystawić tegorocznemu All-Star Weekend. Nowy format USA vs. Reszta Świata – w praktyce trzy zespoły (Stars, Stripes, World) i miniturniej – mogło się skończyć jak kolejna kosmetyczna zmiana w stylu „przemalujmy ściany, może nikt nie zauważy, że dach przecieka”. Zamiast tego dostaliśmy coś, co od lat było towarem deficytowym: prawdziwą rywalizację. Przynajmniej momentami. Wydaje mi sie jednak, że trochę zbyt dużo ochów i achów nad tym All – Star Weekend. Nie było to jakieś wybitne granie, po prostu poprzeczka była zawieszona bardzo nisko, w zasadzie leżała na ziemi…
Trzeba jednak przyznać że były wyzwania, były timeouty, były realne faule (23 w jeden wieczór – więcej niż w trzech poprzednich ASG razem wziętych). Sędziowie mieli pracę. Ktoś dostał w twarz. Ktoś się wkurzył. To nie była obrona na alibi do jakiej przyzwyczaili nas zawodnicy w poprzednich edycjach. I wszystko zaczęło się od jednego człowieka.
Victor Wembanyama ustawił ton
Victor Wembanyama nie potrzebował motywacyjnego przemówienia. Wystarczyła pierwsza akcja. Skoczył do piłki z Anthonym Edwardsem, zgarnął ją i walnął dunka. Żarty skończyły się zanim się zaczęły. Gramy. All-Star Game stał się meczem koszykówki. Wemby blokował, walczył o zbiórki, prowokował kontakt. Jego Team World przegrał oba spotkania (37:35 i 48:45), ale każde z nich mieściło się w jednym posiadaniu. Energia jednego 224-centymetrowego Francuza wystarczyła, by zmienić dynamikę całego wieczoru.
Kiedy w wywiadzie mówi: „Supply and demand. Ja tu jestem, żeby dostarczać”, brzmi to jak cytat z podręcznika marketingu. Ale kiedy widzisz, jak biega do kontr, blokuje layupy i wścieka się po porażce – zaczynasz wierzyć, że on naprawdę traktuje to jak wstęp do czegoś większego.
Jeśli NBA szuka „twarzy ligi”, to twarz właśnie mówi z francuskim akcentem.
Anthony Edwards przejął pałeczkę
A skoro już o twarzach mowa – Anthony Edwards zgarnął MVP i zrobił to w stylu, który można by opisać jako „nie jestem tu, żeby być uprzejmy”. 32 punkty w trzech meczach, kilka momentów czystego chaosu w ataku, trójki w końcówkach, defensywne zagrania na pełnym zaangażowaniu.
W finale Team Stars rozjechało Team Stripes 47:21. To nie był passing of the torch, to było symboliczne wyrwanie jej z rąk starszego pokolenia.
Edwards po meczu, zapytany o grę przeciwko LeBronowi, Durantowi i Kawhiemu, odpowiedział z uśmiechem: „Chcę ich gotować za każdym razem”. I właśnie dlatego to on jest dziś najjaśniejszą amerykańską gwiazdą – bo gra jakby to był jego parkiet, nawet jeśli obok stoją dużo starsi i bardziej doświadczeni koledzy.
Old boye mieli swój moment
Zanim jednak młodzież zrobiła z finału pokaz szybkości, weterani pokazali, że wciąż potrafią.
LeBron James biegał tak, że Carmelo Anthony w studiu żartował, iż wystarczyło osiem kroków, by przeleciał całe boisko. Kevin Durant trafiał swoje klasyczne trójki z czystej pozycji. A Kawhi Leonard w półfinale zagrał jak ktoś, kto pomylił All-Star z Game 6 w play-offach – 31 punktów, 11/13 z gry, 6/7 zza łuku. Chyba się lekko zdenerwował na to, że nie powołano go od razu do Meczu Gwiazd
Był też game-winner De’Aaron Foxa po akcji rozprowadzonej przez LeBrona. Weterani wygrali dwa zacięte mecze, zanim w finale po prostu zabrakło im paliwa.
Jeśli to był ostatni wspólny pokaz tej generacji w roli głównej – był całkiem niezły.
Reszta świata bez czołowych postaci
Problem Team World polegał na tym, że większość zawodników zamiast grać przechodzi przez rehabilitację. Nikola Jokić z ograniczonymi minutami, Luka Dončić oszczędzany po urazie, Giannis Antetokounmpo i Shai Gilgeous-Alexander poza grą. Teoretycznie najlepsza piątka świata. W praktyce: jeden Wembanyama i kilku solidnych pomocników. A mimo to mecze były na styku. To pokazuje, jak cienka bywa granica między „pokazem” a „prawdziwą rywalizacją”, gdy ktoś naprawdę chce wygrać.
Sobota: strzelcy wygrywają, wsady ziewają
Jeśli niedziela była powrotem do rywalizacji, sobota była przypomnieniem, że konkurs trójek to cały czas najlepsza rzecz jaką możemy zobaczyć w weekend All – Star. Damian Lillard – świeżo po zerwanym Achillesie – wyszedł i wygrał trzeci konkurs w karierze, dołączając do Larry’ego Birda i Craiga Hodgesa w elitarnym klubie. Rehabilitacja? Najwyraźniej obejmowała setki rzutów z jednego miejsca. Finał z Devinem Bookerem był wszystkim, czym konkurs trójek powinien być: presją i ostatnimi money ballami, które decydują o wszystkim.
Konkurs wsadów? Cóż. Był. Kilka prób, kilka powtórek, trochę konsternacji z zegarem 90 sekund. Może czas przestać udawać, że to wciąż wydarzenie, które definiuje weekend.
Rising Stars: przyszłość wygląda poważnie
Piątkowe Rising Stars grane do 40, a potem do 25 punktów były szybkie i momentami chaotyczne, ale talent wylewał się z parkietu. VJ Edgecombe zgarnął MVP i znów trafił ważne rzuty. Kon Knueppel pokazał, że jego rzut jest gotowy na wielką scenę. Dylan Harper, Stephon Castle, Derik Queen – to rocznik, który może za kilka lat sprawić, że będziemy mówić o nim jak o klasie ’03.
Jeśli ktoś się martwi o przyszłość ligi – wystarczy obejrzeć te mecze.
Czy to trwałe?
Największe pytanie brzmi: czy to był jednorazowy zryw, czy początek nowej ery? Format pomógł. USA kontra Świat ma naturalną dramaturgię. Ale prawdziwą różnicę zrobiło podejście zawodników. W 2020 też wydawało się, że Elam Ending rozwiązał problem. Potem znowu wróciliśmy do spacerów i rzutów z połowy. Tym razem NBA potrzebowała wygranej – i ją dostała. W czasach tankowania, śledztw, kolejnych afer z kasą w tle i load managementu liga przez jeden weekend wyglądała jak produkt premium. A wszystko dlatego, że kilku koszykarzom – na czele z Wembanyamą i Edwardsem – po prostu się chciało.
Czasem to wystarczy.
Dodaj komentarz