Są takie zawody, po których kibice wychodzą ze stadionu zmęczeni… ale szczęśliwi. Z głową pełną obrazów, z rykiem silników w uszach i poczuciem, że właśnie zobaczyli prawdziwy żużel — walkę na centymetry, jazdę po bandzie, ataki z trzeciej linii i desperackie próby odbicia pozycji do samej mety. Są też takie rundy Grand Prix, które wygrywa się praktycznie spod taśmy, a wyprzedzanie staje się towarem deficytowym.
Sezon 2025 był pod tym względem skrajnie różny. Od procesyjnych turniejów, w których mijanki można było policzyć na palcach jednej ręki, po widowiska, które przypominały najlepsze lata Grand Prix. Sprawdziliśmy gdzie naprawdę dało się wyprzedzać, a gdzie tor i jego przygotowanie skutecznie odbierały zawodnikom pole do popisu. Oto ranking torów Grand Prix 2025, oparty na liczbie wyprzedzeń — od miejsc najsłabszych po absolutne perły sezonu.
10. Ryga (Bikernieki) — 10 mijanek
Najmniej wyprzedzeń w całym sezonie zobaczyli kibice w Rydze. Tor Bikernieki okazał się wyjątkowo niewdzięczny do ścigania — procesyjny, jednowymiarowy, bez realnej alternatywy po starcie. Zaledwie 10 mijanek w całych zawodach to wynik, który mówi wszystko.
Start i pierwszy łuk były kluczem do sukcesu, a każdy błąd praktycznie przekreślał szanse na odzyskanie pozycji. Turniej wygrał Brady Kurtz, przed Fredrikiem Lindgrenem i Andrzejem Lebiediewem, który dał miejscowym kibicom chwilę radości, ale nawet dobra obsada personalna nie była w stanie uratować widowiska.
9. Landshut — 12 mijanek
Jeszcze większe rozczarowanie przyszło w Bawarii. Landshut, które w sezonie 2024 zachwycało (aż 30 wyprzedzeń), w 2025 roku kompletnie nie spełniło oczekiwań. 12 mijanek to wynik daleki od tego, czego spodziewano się po jednym z najdłuższych torów w kalendarzu.
Obiekt liczący 390 metrów teoretycznie powinien sprzyjać walce, tymczasem w praktyce jazda była schematyczna i przewidywalna. Zawody wygrał Bartosz Zmarzlik, przed Danem Bewleyem i Andrzejem Lebiediewem, ale nawet wysoki poziom sportowy nie przełożył się na widowisko.
8. Warszawa (PGE Narodowy) — 19 mijanek
Stadion Narodowy znów przyciągnął komplet publiczności i stworzył wyjątkową atmosferę, jednak sportowo był to wyraźny krok wstecz. 19 wyprzedzeń to wynik znacznie gorszy niż w 2024 roku, gdy na tym samym obiekcie odnotowano aż 41 mijanek.
Krótki, bardzo techniczny tor (271–276 metrów), ułożony na murawie stadionu, tym razem mocno premiował starty. Kreatywna jazda była możliwa, ale tylko w ograniczonym zakresie. Zwyciężył Jack Holder, przed Brady Kurtzem i Patrykiem Dudkiem, który jako dzika karta był jednym z jaśniejszych punktów turnieju.
7. Vojens — 19 mijanek
Tyle samo wyprzedzeń co w Warszawie, ale zupełnie inny ciężar gatunkowy. Vojens było finałem sezonu i areną decydujących rozstrzygnięć w walce o medale mistrzostw świata.
Tor o długości 300 metrów nie jest stworzony do wielkich fajerwerków, jednak 19 mijanek to i tak wyraźna poprawa względem sezonu 2024, gdy było ich zaledwie 14. Zawody wygrał Brady Kurtz, odnosząc piąte zwycięstwo z rzędu w Grand Prix, przed Bartoszem Zmarzlikiem i Michaelem Jepsenem Jensenem, który już wtedy potwierdził, że zasługuje na stałe miejsce w cyklu.
6. Malilla — 22 wyprzedzenia
Szwedzka Malilla od lat uchodzi za tor, który sprzyja walce — i w 2025 roku znów to potwierdziła. Choć 22 wyprzedzenia to wynik niższy niż rok wcześniej (37), obiekt Dackarny ponownie dał solidne ściganie.
Tor o długości 305 metrów pozwala na różne linie jazdy, a zawodnicy chętnie z tego korzystali. Zwyciężył Brady Kurtz, przed Zmarzlikiem i Bewleyem, a kibice mogli oglądać żużel oparty nie tylko na starcie, ale też na odwadze i technice.
5. Gorzów — 22 wyprzedzenia
Taki sam wynik jak w Malilli, ale na zupełnie innym obiekcie. Stadion im. Edwarda Jancarza to tor techniczny, wymagający i wielościeżkowy, co niemal zawsze daje nadzieję na walkę.
W 2025 roku 22 mijanki potwierdziły potencjał gorzowskiego obiektu. Podium wyglądało identycznie jak w Szwecji: Kurtz — Zmarzlik — Bewley. Było to jednocześnie symboliczne pożegnanie Gorzowa z cyklem Grand Prix — w kolejnym sezonie tej rundy już nie zobaczymy.
4. Praga — 24 wyprzedzenia
Marketa to tor-legenda. Nieprzerwanie w kalendarzu GP od 1997 roku, Praga jest absolutnym rekordzistą cyklu i mimo upływu lat wciąż potrafi się obronić.
W 2025 roku zanotowano tu 24 wyprzedzenia, a zawody wygrał Bartosz Zmarzlik, przed Fredrikiem Lindgrenem i Leonem Madsenem. Bez fajerwerków, bez chaosu — klasyczny, uczciwy żużel, który nadal ma swoje miejsce w światowej elicie.
Wielka trójka sezonu — tam żużel był świętem
3. Wrocław — 42 wyprzedzenia
Stadion Olimpijski to jeden z najbardziej widowiskowych torów świata. 352 metry, szerokie łuki, możliwość jazdy przy samej bandzie i po kredzie — wszystko to sprawia, że wyprzedzanie we Wrocławiu jest niemal naturalne.
42 mijanki tylko to potwierdzają. Tor Sparty od lat uchodzi za „fabrykę widowiska”, a jego charakter idealnie pasuje do nowoczesnego żużla. Co ciekawe, podium wyglądało dokładnie tak samo jak w Gorzowie i Malilli: Kurtz — Zmarzlik — Bewley.
2. Manchester (II runda) — 56 mijanek
Drugi turniej na National Speedway Stadium był pokazem perfekcyjnie przygotowanego widowiska. 56 wyprzedzeń na torze o długości 347 metrów to wynik z absolutnej światowej czołówki.
Zwyciężył Bartosz Zmarzlik, pokonując Brady’ego Kurtza i Fredrika Lindgrena. Polak wygrał na domowym torze Australijczyka, który kilka tygodni później zrewanżował się mu w Gorzowie. Manchester udowodnił, że nowoczesny stadion i dobry tor to przepis na sukces.
1. Manchester (I runda) — 65 mijanek
Numer jeden sezonu 2025. Pierwszy turniej w Manchesterze był jednym z najlepszych widowisk w historii Grand Prix. 65 wyprzedzeń — tylko raz w dziejach cyklu było ich więcej (Wrocław 2019).
Zawody w kapitalnym stylu wygrał Dan Bewley, wprawiając kibiców Belle Vue w prawdziwą ekstazę. Na podium stanęli również Zmarzlik i Kurtz. National Speedway Stadium pokazał, jak widowiskowy potrafi być żużel, gdy tor jest przygotowany perfekcyjnie. Nic dziwnego, że w kolejnym sezonie Manchester ponownie będzie gospodarzem dwóch rund Grand Prix — a oczekiwania są ogromne.
Dodaj komentarz